Περπατώντας στο δρόμο χαζεύοντας τα φύλλα που ξεκολλάνε με τον αέρα, ασθμαίνοντας με δυο τσάντες γεμάτες από το σούπερ μάρκετ, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με άλλους ανθρώπους, τη συνάντηση με μη μασκοφόρους κρυωμένους ή ανέμελες παρέες νεολαίων, σίγουρη ότι παίρνω όλες τις προφυλάξεις και άνετη, βλέπω μια κόλλα από χαρτί να αιωρείται στον αέρα και πριν προφτάσω να δω ή να κάνω κάτι άλλο, ήρθε και κόλλησε στο πρόσωπο μου.
Κι έμεινε εκεί μέχρι που ακούμπησα τις τσάντες στο έδαφος και το τράβηξα με τα χέρια μου. Και πάω να το πετάξω εν μέρει αηδιασμένη, εν μέρει πυρ και μανία για την τύχη μου, και πολύ συγχυσμένη. Και βλέπω τη διάταξη των στίχων, διάταξη ποιητική, και διαβάζω. Ένα μικρό δισέλιδο αποσπασμένο από κάποιο έντυπο, όλο μαζί δεν έκανε μια Α4. Και κάτω στο τέλος, αντί υπογραφής ή ημερομηνίας, τη λέξη "Addio". Έτσι που να μη μπορώ να καταλάβω αν πρόκειται για τον τίτλο ενός ποιήματος που δεν θα είχα την τύχη να διαβάσω αφού τα κείμενα τελείωναν εκεί, ή αν αυτό το ψευδώνυμο διάλεξε ο συγγραφέας για να μου πει πως το δικό του τουλάχιστον μέρος τελειώνει εκεί.
Ούτε και είμαι σε θέση να εκτιμήσω τα κείμενα αυτά αφού είναι γραμμένα στα αγγλικά που απλώς μιλώ και χειρίζομαι για τα στοιχειώδη, ούτε για την καταγωγή του γράφοντος ούτε για την αξιοπιστία του λόγου του. Είμαι όμως σε θέση να δω αφαιρέσεις που αναγνωρίζω κι έναν στοχασμό αποτέλεσμα βιώματος προσωπικού. Αυτό μαζί με το γεγονός ότι αυτές οι αμφιβόλου πιστότητας λέξεις δημιούργησαν το τέμπο της αναγνωσής μου, ήταν λόγοι αρκετοί για να βάλω το χαρτί στην τσέπη και δυο μήνες μετά το "άτυχο" αυτό συμβάν, σήμερα, να το αναρτήσω εδώ. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να μεταφράσω αυτά τα κείμενα, αν και ξέρω πως δεν είμαι το πιο κατάλληλο άτομο γι' αυτό. Όμως με έχει ξεσηκώσει η επιθυμία να τα δω μπροστά μου στη γλώσσα μου, κι ας ενέχει ο κίνδυνος να χάσω κάποια από τα ουσιώδη νοηματά τους. Αν ωστόσο υπάρχει κάποιος που μπορεί να το κάνει καλύτερα, είναι καλοδεχούμενος να τα βάλει μεταφρασμένα στα σχόλια, όπου και θα τα περάσω μέσα εδώ. Για την ώρα, σας τα δίνω ακριβώς έτσι όπως τα διαβάζω.
first day
i called people
of spring on the firest day
in the
trees
to
welcome the awakening together
in
the wild flowers uniform
and
we waited there
Me
and my friend
that
was barking at invisible visitors
when
I was reading aloud to the trees.
second day
unfinished scalpture
big in dreams
and wishes
as far as your thinking can go
as long as your will was able to reach,
and as long as your small window allowed you to see,
so much, so little,
your actions have such greatness if,
and your earth was so blue if,
you, you could be
your own dream
instead of the sorrow that you draw black
with the pressure of a shining horizon
and a soul like a column of salt
from the small days, you see,
whiches never did end
their sculpture.
And now what?
Have you ever think this now
was the promisse in the past of no what?
or even worst, as something that never
would give you the chance of any questions.
Fed up and thats why
i can smile again and believe
to the ferry tails with the miracles
and the hanging gardens of hope
and filling
and its good up down here
its good my friend.
............
Addio
