Την ποιητική συλλογή του Γιώργου Πήττα "Ο Δύων Ανατέλλων Και Η Πανσέληνος βροχή" Τη γνωρίζω από τότε που βγήκε, πριν από 25 περίμπου χρόνια και επειδή την αγάπησα πολύ, όπως έχω ξαναπεί, την έμαθα τόσο καλά που μεγάλο μέρος της το θυμάμαι ακόμα απέξω.
Την ποιητική συλλογή του Κώστα Γουλιάμου που βγήκε φέτος, "Το μάτι της λέξης" την διαβάζω, μελετάω ακόμα. Άλλο ύφος, άλλη γραφή, όχι άλλη ποιότητα.
Ο Κώστας Γουλιάμος για τον οποίο θα κάνω εκτενέστερη αναφορά στο εγγύς μέλλον, είναι ένας οραμαστιστής συχνά και συμβολιστής (ας μου επιτραπεί ο όρος) ποιητής. με βαθιά γνώση της Ιστορίας, εγχώριας και παγκόσμιας, ευαίσθητος δέχτης μηνυμάτων και νοημάτων από την ποίηση διεθνώς, που κομμάτια της, είτε αποτελούν στίχους από βιβλίο, είτε του μίλησαν μέσα από κάποιο τραγούδι, μεταφέρει στο έργο του για να εξυπηρεήσει τη διαχρονικότητα και την έμφαση των θεμάτων που και τον ίδιο απασχολούν, απασχολούσαν και θα απασχολούν, καθώς έχει δεμένη τη συνειδησή του με την τραγική αλλά και αγωνιστική πορεία της ανθρωπότητας. Αλλά τη σκέψη μου για όλ' αυτά θα ξετυλίξω αργότερα, όταν θα έχω ολοκληρώσει τη μελέτη του έργου του.
Ο Γιώργος Πήττας, όχι λιγότερο επηρεασμένος, προβληματισμένος και ευαισθητοποιημένος ως προς την κοινή υπόθεση και τη "μοίρα" της ανθρωπότητας, ακολουθεί άλλα μοναπάτια, όμως να, που τα μονοπάτια των δυο αυτών ποιητών συναντιούνται, όπως αυτό βλέπουμε να συμβαίνει συχνά ανάμεσα σε πραγματικούς ποιητές που άφησαν το πνεύμα τους ελεύθερο στο σύμπαν να συναντηθεί με το πνεύμα της ποίησης.
Τα δυο ποιήματα που ακούγονται εδώ, σε συρραφή ενός, είναι το ζωναντό παράδειγμα αυτού που περιγράφω πιο πάνω. Ελπίζω να συμφωνείτε μαζί μου.
Παραθέτω τα δυο ποιήματα γραπτώς από κάτω, για να τα δείτε και ξεχωριστά.
ΚΥΠΡΟΣ ΧΑΛΚΟΥ/ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΗΤΤΑΣ
Και τι πιο χάλκινο από ένα άστρο
που χάθηκε στη στάχτη.
Παντοτινά σ' αγαπούσα μέχρι που ο χρόνος σταμάτησε
κι έγινες ένα παιδί που έχασε το δρόμο για το σπίτι.
Τι πιο θλιμμένο αλήθεια από ένα παιδί που έχασε
το δρόμο για το σπίτι.
Προσπάθησε να θυμηθείς.
Βουβά ορυχεία τα σκοτεινά σου μάτια.
Μα δεν μπορεί, κάπου θα έχεις μυστικά.
Κάπου θα κρύβεις, μια κάποια περηφάνεια.
Έλα
Έλα τις καστανιές και πάλι να φιλήσεις.
Να σκάψουμε το κοκκινόχωμα, βαθιά να βρούμε
θεμέλια κόκαλα για να φωτίσουμε λευκά
τόσων ετών σκοτάδι.
Μονάκριβη.
Τόσοι σε θέλησαν, κι εσύ δεμένη στο κρεβάτι
ξεχνάς στον ύπνο την οδύνη!
Άστρο μου, άστρο
Φως! Που χάλκεψες και γέμισες τουριστικά μπακίρια
Φως! Που χάλκεψες και γέμισες τουριστικά μπακίρια
θέλω μια σφαίρα να φυτέψω στο μάτι του πασά.
Αρχαίο ψωμί που τρως!
Γεμάτο χώμα και χαλίκι
κομάτια πηλού το σάλιο σου
μα πως το καταπίνεις;
Κοκκίνησε ο ουρανός, με μια μισή σελήνη
κι όσο γαλάζιο σου 'μεινε ξασπρίζει στα παράλια.
Στα κύματα που κολυμπούν οι ξένοι.
Στα κύματα που κολυμπούν οι ξένοι.
Και τώρα σ' αγαπώ,
και θα σ' αγαπώ, μετά το χρόνο
ακόμα κι αν ξεχάσεις, Κόρη, τ' όνομά σου!
Κύπρος.
.........................................................................................
ΕΣΒΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ / ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΛΙΑΜΟΣ
Ποιός χαιδεύει το φεγάρι στην αγακαλιά σου
Και οι πιστοί πως χορεύουν
Στα πανηγύρια του καλοκαιριού νωχελικά, δίπλα
στο πηγάδι
:παίζουν τον έρωτα κρυφά
στις μάντρες τα παιδιά.
Κρύβεσαι στο σώμα σου σε χόρτα και μυρόχορτα
Αίφνης φεύγει ο κόσμος
Μυρίζουν τ' άστρα
:αλήθεια, ποιος χαιδεύει
τ' άστρα στο στήθος σου;
Φυσάει η ψυχή της αμπέλου
Χάνομαι στην αγέρωχη σάρκα σου
Σαν βγαίνει το φεγγάρι απ' τα ερείπια
Και άγρια νερά σε πνίγουν
: πως τρέμουν τα φύλλα
κι αγρίεψε το μάτι
Μήτε νερά μήτε μελίσσια
Μόνο της φωτιάς το άδειο είδωλο
Κάπω απ' τις αμυγδαλιές
Καίνε φασίστες τον τυφλό Κωνσταντή
Τους άλλους στο πεζούλι.
: τα πουλιά δεν λένε ψέματα.
Είσαι μόνη ολομόναχη
Δεμένη στ' άλογο
Γυρίζεις μες στις στάχτες
Μονάχα στάχτη
Και ξεραμένο αίμα.
Οι άλλοι ξάγρυπνοι περιμένοντας νά ' ρθει το φεγγάρι
Να σβήσει το λάδι στο πέτρινο σπίτι
Προτού ξυπνήσουν πάλι τέρατα
Ενώ εσύ ακόμα ψάχνεις
Τον ουρανό που λείπει
Το κλειδί που λείπει
:αλήθεια, ποιος σκουπίζει
το αίμα στα μαλλιά σου;
Για το soundforwords Ελένη Μπάλιου https://herinna2.blogspot.com/p/blog
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου